۱۴ بهمن ماه آتش بازارچه ۲۰۰۰ متری در جنت‌آباد را بلعید. سوختن این بازارچه‌ محل درآمد صدها کسبه آن را از بین برد و اهمیت جدی گرفتن هشدارهای آتش‌نشانی را برای ساختمان‌های ناایمن دوباره روشن کرد. یک هفته پس از این آتش‌سوزی، آنچه از بازار باقی مانده در این تصاویر پیداست.

«خانم برو کنار»، « آقا بپا» این جمله‌ها برای هرکسی که دست کم یک‌بار گذارش به بازار بزرگ تهران افتاده باشد، آشناست. حمل و نقل کالا در بازار عمدتا توسط کارگرانی با گاری انجام می‌شود که به آنها باربر می‌گویند. آن‌ها که برای لقمه‌ای نان؛ از طلوع صبح تا غروب آفتاب سیزیف‌وار حجم‌هایی چند برابر وزن خود را از این سو به آن سوی بازار می‌کشند یا هل می‌دهند.

بازار انعکاس حال خوب یا حال بد شهر است. لبخند آن در گرو شلوغی، هیاهو و فریادهای دعوت‌کننده فروشندگان و شوق و توانایی مردم در خرید است و تصویر آن، تهی از مردم، همراه با فروشندگانی که در آستانه در فقط انتظار می‌کشند خبر از حال و روزی نه چندان امیدوار‌کننده می‌دهند. و دوباره، و صد باره مردمی که از بلا جان به در می‌برند و زنده می‌مانند رهسپار بازار می شوند. هر زمان که کرکره‌ای بالا می‌رود و خریداری به شوق دیدن و خریدن در آن پا می‌گذارد، یعنی زندگی دارد برمی‌گردد، هرچند بی‌رمق اما امیدوارکننده.

برای بسیاری از مردم، خرید کردن یکی از لذت‌های زندگی است. اما وضعیت چالش‌برانگیز اقتصادی و اجتماعی و نبود هیچ چشم‌انداز ملموس برای بهبودی، حتی همین خرید کردن ساده مایحتاج ضروری روزانه را به تجربه‌ای رنج آور تبدیل می‌کند. سبدهای خرید به مرور خالی‌تر می‌شوند و شانه‌ها هر روز خمیده‌تر از مواجهه با این واقعیت تلخ که ثمره تلاش‌ها حتی دیگر کفاف تامین پیش پا‌افتاده‌ترین نیازهای زندگی را هم نمی‌دهد.