شاخص گذار از فرزند اول به دوم در ایران طی دو دهه از ۸۲ درصد در سال ۱۳۸۵ به ۶۲ درصد در سال ۱۴۰۵ کاهش یافته و سهم خانواده‌های تک‌فرزند افزایش پیدا کرده است.
دبیر ستاد ملی جمعیت با هشدار درباره بحران جمعیت اعلام کرد ازدواج‌های ثبت‌شده از ۹۰۰ هزار مورد در سال ۱۳۸۹ به ۴۳۱ هزار مورد در سال ۱۴۰۴ رسیده و نرخ باروری نیز به ۱.۳۴ فرزند کاهش یافته است.
آمارهای تازه سالنامه آماری زنان ۱۴۰۳ درباره افزایش میانگین سن مادری و پدری به‌ویژه در استان تهران، بحث‌های تازه‌ای درباره تغییر الگوی فرزندآوری در کشور ایجاد کرده است.
دبیر ستاد ملی جمعیت با هشدار درباره افزایش سن ازدواج و فاصله ۴.۶ ساله تا تولد نخستین فرزند، توسعه مسکن استیجاری و اصلاح شیوه‌های حمایت از ازدواج و فرزندآوری را ضروری دانست.
کاهش نرخ فرزندآوری در ایران دیگر تنها یک مسئله جمعیتی نیست؛ بلکه به موضوعی اقتصادی و اجتماعی تبدیل شده است. در حالی که سیاست‌های تشویقی سال‌های اخیر عمدتاً بر حمایت از خانواده‌های دارای سه فرزند و بیشتر متمرکز بوده، کارشناسان معتقدند یکی از مهم‌ترین موانع تصمیم زوج‌های جوان برای بچه‌دار شدن، افزایش هزینه‌های درمان، بارداری و زایمان است؛ هزینه‌هایی که بسیاری از خانواده‌ها را از همان آغاز مسیر فرزندآوری با نگرانی‌های مالی روبه‌رو می‌کند.
