اقتصاد گیگ، دورکاری و مشاغل پلتفرمی مرزهای سنتی کارگر و کارفرما را فرو ریخته‌اند، اما قانون کار ایران همچنان بر الگوهای سه دهه پیش تکیه دارد؛ شکافی که میلیون‌ها شاغل دیجیتال را بدون بیمه، امنیت شغلی و حق اعتراض در برابر تصمیمات الگوریتمی رها کرده است.

اقتصاد گیگ با وعده انعطاف، بازار کار را متحول کرده اما چالش‌هایی جدی مانند ناامنی شغلی، فقدان بیمه و ابهام در رابطه کاری کارگران با پلتفرم‌ها ایجاد نموده است. این ابهام حقوقی نیازمند تدوین چارچوب‌های قانونی شفاف برای تعیین تکلیف وضعیت شاغلان پلتفرمی است.

حذف یارانه‌ها، اگرچه ممکن است از نظر مالی توجیه‌پذیر باشد، اما بدون شبکه‌های جبرانی قوی، شفافیت و شناسایی دقیق نیازمندان، می‌تواند به فروپاشی معیشت، تشدید نابرابری و ناآرامی‌های اجتماعی بینجامد. تجارب جهانی بر اجرای تدریجی و همراه با تمهیدات حمایتی تأکید دارند.

مهاجرت گسترده پرستاران ایرانی به کشورهای اروپایی و آمریکایی، به دلیل شرایط کاری نامناسب، حقوق پایین و فشارهای روانی، تهدید جدی برای نظام سلامت کشور ایجاد کرده است.

تعاونی‌های کشور با وجود پتانسیل‌های محلی در اشتغال‌زایی، در دام بوروکراسی سنگین، نبود دسترسی به منابع مالی و ضعف آموزش گرفتار شده‌اند. این چالش‌ها آینده این بخش را که می‌تواند موتور محرک اقتصاد باشد، به شدت تهدید می‌کند.

ایران از نظر قانونی و متنی گام‌های مهمی برای حمایت از معلولان برداشته است اما ما شکاف عمیق بین قانون و اجرا باعث شده است که این اصول نتوانند تغییر محسوسی در کیفیت زندگی و میزان مشارکت اجتماعی این قشر ایجاد کنند.

کارگران پیمانکاری پتروشیمی رازی با حقوق پایین و مزایای کمتر، زیر فشار گرما و خطر کار می‌کنند و اعتراض‌های آنها بارها به اقدامات پرخطر کشیده شده است.