تنهایی مزمن با افزایش خطر ابتلا به زوال عقل مرتبط است

پژوهشی تازه با بررسی دادههای سلامت سالمندان طی سه دهه، نشان میدهد افرادی که بهطور مداوم احساس تنهایی میکنند، در مقایسه با کسانی که هرگز تنها نیستند، ۳۸ درصد بیشتر در معرض ابتلا به زوال عقل قرار دارند. بااینحال، تنهایی گهگاهی ارتباط معناداری با افزایش این خطر نشان نداده است.
پژوهشگران دانشگاه بوردو فرانسه اطلاعات سه هزار و 777 سالمند را از سال ۱۹۸۸ تا ۲۰۱۸، تحلیل کردند. آنها با بررسی چهار نوبت ارزیابی طی هشت سال، شرکتکنندگان را در سه گروه «هرگز تنها»، «گاهی تنها» و «بهطور مزمن تنها» قرار دادند و سپس وضعیت ابتلا به زوال عقل را در ۲۰ سال بعد بررسی کردند. نتایج نشان داد حدود ۴۹ درصد افراد گروه تنهایی مزمن به زوال عقل مبتلا شدند؛ درحالیکه این میزان در دو گروه دیگر تقریبا یکسوم بود.
پژوهشگران تاکید میکنند تنهایی با انزوای اجتماعی یکسان نیست. تنهایی تجربهای ذهنی است و حتی افرادی که با خانواده زندگی میکنند یا مرتب دیگران را میبینند هم ممکن است آن را احساس کنند. رضایتبخشنبودن روابط، فشار مراقبت از دیگران و نداشتن فعالیتهای معنادار هم میتوانند در شکلگیری این احساس نقش داشته باشند.
این مطالعه محدودیتهایی دارد؛ از جمله اینکه برای سنجش تنهایی فقط از یک پرسش استفاده کرده و ممکن است همه عوامل موثر بر ارتباط میان تنهایی و زوال عقل را در نظر نگرفته باشد. بااینحال، یافتههای آن با پژوهشهای گستردهتر پیشین همخوانی دارد.
محققان پیشنهاد میکنند کارکنان حوزه سلامت، احساس تنهایی را در ارزیابی وضعیت بیماران بررسی و آنها را به مشارکت در فعالیتهای اجتماعی تشویق کنند. ایجاد فضاهای عمومی فراگیر برای افراد در سنین مختلف هم میتواند موثر باشد. به گفته پژوهشگران، کاهش تعاملات اجتماعی از یک سو تحریک شناختی مغز را محدود میکند و از سوی دیگر، استرس اجتماعی حلنشده میتواند در طول زمان آسیبهای زیستی را انباشته کند.
بااینحال، زوال عقل علت واحدی ندارد. افراد تنها ممکن است کمتر ورزش کنند یا رژیم غذایی نامناسبتری داشته باشند؛ عواملی که خطر بیماریهای قلبی و دیابت و در پی آن خطر زوال عقل را افزایش میدهند. بنابراین، تنهایی یکی از چندین عامل مرتبط با این بیماری است، نه علت قطعی آن.
منبع: یورونیوز
















