با وجود خروج ۸۱ ساختمان از فهرست بناهای بحرانی تهران در سالهای اخیر، هنوز ۴۸ ساختمان شامل مراکز تجاری، مسکونی، درمانی و صنعتی در وضعیت بحرانی قرار دارند؛ ساختمانهایی که برخی از آنها از مهمترین مراکز خدماتی و اقتصادی پایتخت به شمار میروند و حالا با ازسرگیری طرح «دوشنبههای ایمنی»، بار دیگر زیر ذرهبین نهادهای نظارتی قرار گرفتهاند.
آتش هنوز کامل خاموش نشده بود که دوباره همان پرسش قدیمی تکرار شد؛ چرا بعضی ساختمانها در چند دقیقه به کورهای شعلهور تبدیل میشوند؟ دلیل همان پوستههای براق و مدرنی که سالها روی برجها، پاساژها و حتی بیمارستانها نشستند و امروز به تعبیر مدیران شهری، به «بمب ساعتی» تهران تبدیل شدهاند.
دادستان عمومی و انقلاب تهران از ایمنسازی بیش از یک هزار و ۵۰ ساختمان پرخطر در پایتخت طی سال ۱۴۰۴ خبر داد و اعلام کرد برای ساختمانهای در وضعیت بحرانی، علاوه بر اخطار، پرونده قضایی نیز تشکیل شده است.
چرا تهران با وجود تجربههای تلخ و پرهزینه، همچنان در هر بحران غافلگیر میشود؟ پژوهشی درباره ظرفیت خطمشیگذاری در مدیریت شهری پایتخت میگوید مسئله نه کمبود تجربه، بلکه ضعف در تبدیل تجربهها به اصلاحات پایدار است؛ ضعفی که بحران را از استثنا به قاعده تبدیل کرده است.
