پیری زودرس در نسل جدید؛ زنگ خطر افزایش سرطان در جوانان

در میان نگرانی‌های فزاینده درباره افزایش سرطان در میان جوانان، پژوهشی تازه نشان داده است که افراد زیر ۵۰ سال سریع‌تر از نسل‌های پیشین پیر می‌شوند.

بر اساس مطالعه‌ای که در نشریه «نیچر مدیسین» (Nature Medicine) منتشر شده، متولدین سال‌های ۱۹۶۵ تا ۱۹۷۴ نسبت به متولدین ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۴ «سن زیستی» بالاتری دارند؛ یعنی میزان فرسایش و تحلیل سلولی و مولکولی در بدن آن‌ها بیشتر است. این روند درباره متولدین ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۹ نسبت به متولدین ۱۹۶۵ تا ۱۹۶۹ هم صدق می‌کند.

«یین کائو»، دانشیار دانشگاه واشنگتن و از نویسندگان این پژوهش، در گفت‌وگو با مرکز تخصصی سرطان «آنکولوژی سنترال» گفت: «یافته‌های ما نشان می‌دهد که برخی از بزرگسالان جوان، این تغییرات زیستی را زودتر از آنچه انتظار می‌رفت تجربه می‌کنند و این موضوع می‌تواند با افزایش نرخ سرطان در نسل‌های جوان‌تر مرتبط باشد.»

هرچند سرطان به‌طور سنتی بیماری دوران پیری محسوب می‌شود، اما سرطان‌های زودهنگام (زیر ۵۰ سال) در سه دهه گذشته روند افزایشی داشته‌اند. بر اساس گزارش «مجله پزشکی بریتانیا» (BMJ)، در سطح جهانی تعداد افراد زیر ۵۰ سال که برای اولین بار به سرطان مبتلا می‌شوند، از سال ۱۹۹۰ تاکنون ۷۹ درصد افزایش داشته است.

نرخ سرطان در کودکان هم افزایش یافته و بر اساس «سامانه اطلاعات سرطان اروپا» (ECIS)، در سال ۲۰۲۲ حدود ۱۳ هزار و ۸۰۰ کودک و نوجوان از ۲۷ کشور عضو اتحادیه اروپا به این بیماری مبتلا شده‌اند.

علت این پدیده همچنان کارشناسان را متحیر کرده است. در پژوهش‌های پیشین، عواملی مانند غذاهای فوق‌فرآوری‌شده، الکل، چاقی، استعمال دخانیات و قرار گرفتن در معرض میکروپلاستیک‌ها به عنوان علل و ریسک‌های بالقوه مطرح شده‌اند.

این مطالعه اگرچه ثابت نمی‌کند که پیری سریع زیستی مستقیما به افزایش بروز سرطان منجر می‌شود، اما همبستگی قدرتمند تازه‌ای ارائه می‌دهد که بدن را به‌جای سلول‌های منفرد، به‌عنوان یک کل در نظر می‌گیرد.

«جان ریچز»، استاد بالینی ایمونومتابولیسم سرطان در «موسسه سرطان بارتز» بریتانیا، در واکنش به این یافته‌ها گفت: «آنچه این پژوهش را به‌ویژه قابل‌توجه می‌کند این است که پژوهش فراتر از سلول‌های سرطانی منفرد را می‌بیند و تغییرات گسترده‌تری را در نظر می‌گیرد که در طول زمان در سراسر بدن رخ می‌دهد. یافته‌ها این ایده را تقویت می‌کند که عواملی مانند محیط‌زیست، سبک زندگی و سلامت کلی می‌توانند تاثیرات بلندمدتی بر فرآیندهای زیستی بدن داشته باشند.» البته، برای درک بهتر این موضوع که چه عواملی باعث پیری زیستی در جوانان می‌شوند و چگونه این پدیده به سرطان و سایر بیماری‌های مزمن مرتبط است، به تحقیقات بیشتری نیاز است.

«جیوتی نانگالیا»، رهبر گروه تحقیقاتی در «موسسه ولکام سنجر» بریتانیا، در واکنش به این یافته‌ها گفت: «ما اکنون به تحقیقات بیشتری نیاز داریم تا بفهمیم این اندازه‌گیری‌ها دقیقا چه چیزی را به ما نشان می‌دهند. آیا این اندازه‌گیری‌ها فرآیندهایی را ثبت می‌کنند که مستقیما به توسعه سرطان منجر می‌شوند، یا هم این تغییرات زیستی و هم سرطان توسط عوامل مشترک دیگری هدایت می‌شوند؟ فهمیدن این که آیا چنین اندازه‌گیری‌هایی می‌توانند به ردیابی تغییرات سلامت در جمعیت‌ها و نسل‌های مختلف کمک کنند، موضوعی جذاب خواهد بود.»