«بسته شدن گرمخانهها در زمان جنگ» خبری بود که بار دیگر جامعه را در بهت فروبرد. بیپناهترین شهروندان، دقیقا در بحرانیترین و خطرناکترین بزنگاه امنیتی کشور، بیهیچ خانه و کاشانهای در خیابانها رها شدند تا طعم تلخ بیپناه ماندن را بیش از هر زمان دیگری احساس کنند.
مدیرعامل موسسه نور سپید هدایت میگوید: حداقل در پاتوقهایی که من به آنها سرکشی میکنم، حدود ۱۰ نوزاد و کودک زندگی میکنند که آنها هم مانند همه کودکان از صدای جنگ و بمب میترسند، اما سرپناه و محافظی ندارند.
با کاهش محسوس دما در پایتخت، نگرانیها درباره سرنوشت افراد بیسرپناه افزایش یافته است. سوده نجفی، عضو هیئت رئیسه شورای شهر تهران، هشدار میدهد که گرمخانهها باید بهصورت کامل فعال شوند تا امکان اسکان موقت و دریافت خدمات اولیه برای این افراد فراهم باشد.
