شکاف بزرگ دورکاری در اروپا؛ از فنلاند تا رومانی ۱۶ برابر تفاوت

به گزارش آتیه آنلاین از یورونیوز، داده‌های تازه یورواستات نشان می‌دهد میزان کار از راه دور در کشورهای اروپایی تفاوت چشمگیری دارد و در برخی کشورها احتمال دورکاری تا ۱۶ برابر بیشتر از کشورهای دیگر است. این اختلاف نشان می‌دهد محل زندگی و ساختار اقتصادی کشورها نقش مهمی در امکان کار از خانه دارند.

بر اساس آمار سال ۲۰۲۵، حدود ۲۰.۵ درصد از شاغلان در فنلاند به طور معمول از خانه کار می‌کنند؛ رقمی که بالاترین نرخ در اتحادیه اروپا محسوب می‌شود. در مقابل، این سهم در رومانی تنها ۱.۳ درصد است. یورواستات «کار معمول از خانه» را انجام کار مولد در خانه در دست‌کم نیمی از روزهای کاری طی یک دوره چهار هفته‌ای تعریف می‌کند.

پس از فنلاند، ایرلند با ۱۹.۲ درصد در جایگاه دوم قرار دارد و در هر دو کشور تقریباً یک نفر از هر پنج شاغل دورکار است؛ رقمی که بیش از دو برابر میانگین ۸.۸ درصدی اتحادیه اروپا محسوب می‌شود. در رتبه‌های بعدی نیز بلژیک با ۱۳.۲ درصد، آلمان با ۱۳ درصد و مالت با ۱۲.۵ درصد قرار دارند. همچنین کشورهایی مانند سوئد، استونی، هلند، لوکزامبورگ، فرانسه و اتریش نیز سهمی بیش از ۱۰ درصد از دورکاری دارند.

در مقابل، کشورهای جنوب و شرق اروپا کمترین میزان کار از خانه را ثبت کرده‌اند. رومانی، بلغارستان، مقدونیه شمالی، یونان و ایتالیا همگی نرخ‌هایی کمتر از ۳ درصد دارند. در کشورهایی مانند صربستان، ترکیه، مجارستان، قبرس، کرواسی و بوسنی و هرزگوین نیز سهم دورکاری زیر ۵ درصد گزارش شده است.

در میان چهار اقتصاد بزرگ اتحادیه اروپا نیز تفاوت قابل توجهی دیده می‌شود. آلمان با نرخ ۱۳ درصد در میان کشورهای پیشرو قرار دارد، فرانسه با ۱۱ درصد بالاتر از میانگین اتحادیه اروپاست، در حالی که اسپانیا با ۷.۹ درصد کمی پایین‌تر از میانگین قرار دارد و ایتالیا تنها ۲.۷ درصد دورکاری را تجربه می‌کند.

کارشناسان سه عامل اصلی را در شکل‌گیری این شکاف‌ها موثر می‌دانند. نخست ساختار اقتصادی کشورهاست؛ اقتصادهایی که سهم بیشتری از مشاغل مبتنی بر دانش و خدمات مانند فناوری اطلاعات، امور مالی، پژوهش و خدمات حرفه‌ای دارند، ظرفیت بیشتری برای دورکاری دارند. در مقابل، کشورهایی که نیروی کار آنها بیشتر در بخش‌هایی مانند تولید، کشاورزی، گردشگری یا خرده‌فروشی فعالیت می‌کند، امکان کمتری برای کار از راه دور دارند.

عامل دوم فرهنگ محیط کار است. در کشورهایی که مدیریت مبتنی بر اعتماد و اختیار بیشتر کارکنان است، دورکاری راحت‌تر پذیرفته می‌شود؛ در حالی که فرهنگ‌های کاری مبتنی بر نظارت حضوری، پذیرش کمتری برای این مدل دارند.

عامل سوم نیز زیرساخت‌های دیجیتال و قوانین حمایتی است. اینترنت سریع و در دسترس، همراه با قوانین حمایتی در برخی کشورها مانند فرانسه، ایرلند و هلند که به کارکنان حق درخواست دورکاری می‌دهد، نقش مهمی در گسترش کار از خانه ایفا کرده است. مطالعات همچنین نشان می‌دهد دورکاری می‌تواند به طور متوسط روزانه حدود ۷۲ دقیقه در زمان رفت‌وآمد کارکنان صرفه‌جویی کند.