بیمه بیکاری تنها چتر حمایتی کارگرانی است که ناخواسته از گردونه اشتغال خارج میشوند و آگاهی از فرمول محاسبه آن در سال ۱۴۰۵، نیاز ضروری این روزهای جامعه کارگری محسوب میشود. قانونگذار با تعیین یک فرمول پایه ۵۵ درصدی و افزودن سهم عائلهمندی برای کارگران متأهل، تلاش کرده است سطح معیشت خانوادههای آسیبدیده از بیکاری را در حد قابل قبولی حفظ کند. با این حال، تعبیه یک کف و سقف حمایتی در این سازوکار، مهمترین نگرانی کارگران یعنی کاهش دریافتی به زیر خط حداقل دستمزد را برطرف ساخته و به جامعه کارگری این اطمینان را میدهد که در صورت از دست دادن شغل، حداقلهای معیشتی آنها تأمین خواهد شد.
براساس گزارش ایلنا، فرمول پایه تعیین مقرری بیمه بیکاری به این صورت است که میزان مقرری روزانه معادل ۵۵ درصد متوسط مزد، حقوق یا کارمزد روزانه کارگر بیمهشده بیکار محاسبه میشود.
برای کارگران متأهل یا کسانی که افراد تحت تکفل دارند، به ازای هر یک از افراد تحت تکفل تا سقف حداکثر چهار نفر، ۱۰ درصد حداقل دستمزد همان سال به مقرری فرد بیکار اضافه میشود.
نخستین نکته کلیدی در این محاسبات، نحوه تعیین متوسط مزد روزانه است. منظور از متوسط مزد یا حقوق روزانه، مجموع کل دریافتیهای کارگر است که در آخرین ۹۰ روز قبل از شروع بیکاری، از آن حق بیمه کسر شده است. این مبلغ بر تعداد روزهای کارکرد فرد در آن سه ماه تقسیم میشود تا مزد روزانه به دست آید.
دومین نکته، سقف و کف مقرری بیکاری است. قانونگذار تصریح کرده که مجموع پرداختی به کارگر مقرریبگیر، تحت هیچ شرایطی نباید از حداقل دستمزد کمتر باشد. از سوی دیگر، سقف این پرداختی نیز نباید از ۸۰ درصد متوسط مزد یا حقوق قبلی کارگر فراتر برود.
سومین نکته به کارگران حداقلبگیر اختصاص دارد. بخش بزرگی از جامعه کارگری که پایه حقوق آنها همان حداقل دستمزد مصوب است، با اعمال محدودیتهای قانونی، در زمان استفاده از بیمه بیکاری دقیقاً همان حداقل حقوق را دریافت خواهند کرد و دریافتی آنها از حداقل دستمزد سال ۱۴۰۵ کمتر نخواهد شد.
