آرژانتین در پی اعتصاب سراسری علیه اصلاحات کارگری میلی فلج شد

در ۱۹ فوریه، کارگران، دانشجویان و بازنشستگان آرژانتین با اعتصاب سراسری علیه اصلاحات قانون کار خاویر میلی، رئیس‌جمهور این کشور، آرژانتین را به تعطیلی کشاندند. این چهارمین اعتصاب سراسری از زمان به قدرت رسیدن دولت راست افراطی در سال ۲۰۲۳ بود و بلافاصله پس از تظاهرات گسترده علیه لایحه واپسگرایانه و ضد کارگری صورت گرفت.

این لایحه که روز جمعه در مجلس نمایندگان به تصویب رسید، حق سازماندهی کارگران را محدود کرده و اخراج کارکنان را آسان‌تر می‌کند. در‌عین‌حال، روز کاری را به ۱۲ ساعت افزایش، اضافه‌کاری را حذف و مرخصی استعلاجی را کاهش می‌دهد. همچنین سهم کارفرمایان را به صندوق بازنشستگی ملی کم می‌کند. این اصلاحات که به بهانه «مدرن‌سازی» اقتصاد و تشویق سرمایه‌گذاری انجام شده است، بخشی از برنامه گسترده‌تر ریاضت اقتصادی موسوم به «اره برقی» میلی محسوب می‌شود. دولت او از زمان به دست گرفتن قدرت، به قشر کارگر حمله کرده، خدمات عمومی را کاهش داده و کشور را تابع سیاست‌های صندوق بین‌المللی پول ساخته است.

پس از تصویب این لایحه در مجلس سنا در اوایل ماه جاری، کارگران، اتحادیه‌های کارگری، جوانان، بازنشستگان و احزاب ضد سرمایه‌داری از جمله حزب کارگران سوسیالیست (PTS) علی‌رغم سرکوب وحشیانه دولت، مقابل کنگره در بوئنوس آیرس، تظاهرات شدیدی انجام دادند. این خشم فزاینده از سوی توده‌های مردم، «سی‌جی‌تی» (CGT)، بزرگترین فدراسیون اتحادیه‌های کشور را وادار کرد تا پس از ماه‌ها انفعال، فراخوان اعتصاب دهد. بوروکراسی اتحادیه‌ای، بارها ترجیح داده به جای اینکه تمام قدرت بدنه کارگری را پشت یک اعتصاب به حرکت درآورد، با دولت میلی مذاکره کند.

با وجود خیانت‌های «سی‌جی‌تی»، اعتصاب روز پنج‌شنبه بخش‌های وسیعی از کشور را مختل کرد. حمل‌و‌نقل عمومی، از جمله مترو و خطوط اتوبوسرانی، از کار ایستاد و بسیاری از پروازها لغو شد. کارخانه‌ها، بانک‌ها و بسیاری از کسب‌و‌کارهای دیگر تعطیل شده و با پیوستن کارگران نظافت شهرداری به اعتصاب، زباله‌ها در پیاده‌روها انباشته شدند. مدارس، بیمارستان‌ها و بنادر نیز دچار اختلال شدند و کارگران با برپایی موانع در بزرگراه‌ها، به تظاهرات پرداختند.

نقش چپ سوسیالیست، به‌ویژه جبهه چپ و حزب کارگران سوسیالیست، هم در بحث‌های مجلس و هم در خیابان‌ها اساسی بود. این حزب اقدامات مبارزاتی را در سراسر کشور سازماندهی کرد و رهبران منتخب آن، از جمله میریام برگمن و نیکولاس دل کانیو، در سخنرانی‌های خود هم در داخل کنگره و هم در میان تظاهرات بیرون از آن، این لایحه و دولت میلی را محکوم کردند.

روز جمعه، مجلس نمایندگان این لایحه واپسگرایانه را تصویب کرد. اما میلی و راست افراطی تنها مقصران ماجرا نیستند، این لایحه اگر حمایت احزاب سنتی چپ میانه‌رو مانند پرونیست‌ها نداشت، هرگز تصویب نمی‌شد. این سیاستمداران به جای اینکه به عنوان یک «اپوزیسیون» واقعی عمل کنند، رویکردی مماشات‌آمیز نسبت به میلی در پیش گرفته و به سرکوب تظاهرات علیه برنامه نئولیبرالی او یاری رسانده‌اند.

اما مبارزه هنوز تمام نشده است. اعتصاب سراسری روز پنج‌شنبه قدرت طبقه کارگر، اتحادیه‌های مبارز کارگری و چپ انقلابی سوسیالیست را نشان داد. همانطور که رفقای ما در حزب کارگران سوسیالیست در سایت همکارمان، «لا ایسکیردا دیاریو»، استدلال می‌کنند، کارگران باید مبارزه را تشدید کرده و از سایر بخش‌ها و جوانان دعوت کنند تا به مبارزه علیه برنامه ریاضت اقتصادی میلی بپیوندند. این به معنای برگزاری جلسات و مجامع در هر محل کار و مدرسه، و مبارزه برای یک اعتصاب سراسری تمام‌عیار و نامحدود و رد انفعال بوروکراسی کارگری است.